Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Η χειραγωγούμενη ατομική μας ποιότητα...

          Ισχυρίζονται πολλοί: «Έτσι είναι η ζωή... πάντα κάποιοι δυνατοί και παγερά ανάλγητοι θα άρχουν, κι όσο κι αν εμείς αγωνιζόμαστε, εκείνοι θα επιλέγουν πότε θα επιβιώνουμε με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και πότε όλα θα μας τα παίρνουν πίσω όταν έτσι κρίνουν... πάντα τη μοίρα μας άλλοι θα την ορίζουν... με το σύστημα δεν μπορείς να τα βάλεις... όλοι ίδιοι είναι... ας προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε όπως - όπως στο πλαίσιο αυτό... το μη χείρον βέλτιστον... κι αν οι νυν χάσουν την εξουσία, η «αράχνη» έχει διαθεσίμους άλλους ιστούς... ποιοί είμαστε εμείς, οι μικροί και ασήμαντοι, που θα επιβληθούμε στους παντοδύναμους, «εξοπλισμένους» δυνάστες μας;»...
          Λοιπόν, όλα αυτά ισχύουν... Το ζήτημα και η διαφωνία δεν ευρίσκονται στα δεδομένα υπό τη συγκεκριμένη οπτική και υπό συνθήκες αποδοχής της μέχρι τούδε πραγματικότητος. Η διαφοροποίηση εδράζεται στην αναγκαιότητα αλλαγής της εσφαλμένης εικόνας ως προς την ουσιαστική ύπαρξή μας και το ποιόν αυτής, ως προς τον απαιτούμενο σεβασμό προς την ατομικότητά μας, τη μοναδική του καθενός, την εκ προοιμίου φωτεινή και πανίσχυρη...Η μαζικότητα και η ισχύς εν τη ενώσει, σαφώς, έχουν λαμπρό ρόλο, όμως η αποτελεσματικότητα επαφίεται στην υψηλή, βαθειά, πραγματική (και όχι την εν τοις πράγμασι) αυτοεκτίμηση εκάστης μονάδος. Η αίσθηση της μοναδικότητος, εξάλλου, - η οποία, βεβαίως, παρασάγγας απέχει από την στείρα εγωμανία -  είναι και η βασικώτερη ασφαλιστική δικλείδα εναντίον των «επιτηδείων» των μαζικών αγώνων. Το απογοητευτικό - πλην όμως παγίως υφιστάμενο -  γεγονός της ανέκαθεν απαρχής κάθε λαμπρής αλλαγής από κάποιους ολίγους, ίσως, καθιστά, όντως, συζητήσιμη την ως άνω συλλογιστική...
       
          Δεν είναι τυχαία η επιτυχής προσπάθεια των εκάστοτε επί μέρους του όλου συστημάτων - «κυβερνητικών» και κάθε είδους «εξουσίας», αλλά και πάσης φύσεως «αντιπολιτευομένων» και «αντιμαχομένων» - να ισοπεδώσουν, εξομοιώσουν και μαζικοποιήσουν τη μεγάλη κρίσιμη πλειοψηφία εμφυσώντας της την αίσθηση της πλήρους αδυναμίας, της ανάγκης χειραγωγήσεως, της μιζέριας που απλώς θα βελτιωθεί «στη βάση του εφικτού»...
       
         Και δεν είναι «σοφό» να εφαρμόζουμε τη «διαχείριση της ήττας» που σκοπίμως μας διοχετεύουν και συμφώνως προς την οποία «εμείς θα επιβιώσουμε και φτωχοί και πένητες, η κρίση ήλθε για να μας διδάξει τη σύνεση, ας είμαστε, απλώς, αλληλέγγυοι και ας παίξουμε εμείς το ρόλο του κράτους, αφού αυτό δεν δύναται ή δεν επιθυμεί...κι ας το αφήσουμε στην ησυχία του, αφού να αλλάξει δεν μπορεί». Βεβαίως ΟΧΙ...Δεν οφείλουμε αυτό, δεν οφείλουμε να «στριμωχτούμε» όλοι σε μια ισοπεδωτική και ντροπιαστική για εμάς και τους συνανθρώπους μας τακτική επιβιώσεως. Οφείλουμε την ανύψωση του εαυτού μας και των άλλων, οφείλουμε την επιβολή της υπάρξεώς μας ως αυθύπαρκτης και με όλες τις απαιτήσεις που το πνεύμα μας επιτάσσει να προτάξουμε. Οφείλουμε την εκ βάθρων αποδόμηση όλων των ελεεινών υπανθρώπων και την σκληρή και άνευ προηγουμένου τιμωρία τους, την καταβαράθρωση του συστήματος χειραγωγήσεως και καθυποτάξεώς μας. Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι τη δύναμη του συστήματος εμείς οι ίδιοι του την παρέχουμε με λευκές επιταγές, αλλά και με τη διαρκή υποτίμηση της βαθιάς, ουσιαστικής και πάσης φύσεως υπεροπλίας μας. Οφείλουμε να πετάξουμε στα σκουπίδια όλα τα κάθε είδους - κι από όπου κι αν προέρχονται - γελοία και τιποτένια ανθρωποειδή που τολμούν να θεωρούν εαυτούς ανωτέρους και με περίσσεια εξυπνάδα και εμάς τους υπολοίπους απλώς αριθμούς...
  
          Εάν δεν υψωθούμε έως εκεί που οφείλουμε, πάντα κάποιοι άλλοι - πραγματικά ασήμαντοι και έχοντες απωλέσει την ανθρώπινη ιδιότητα - θα παίζουν μαζί μας. Και θα μας αξίζει, διότι θα διαπράττουμε εμείς πρώτοι το μέγιστο έγκλημα: την άρνηση του εσωτερικού μεγαλείου μας...



Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Η εξέγερση του Νου ως προυπόθεση της εκ βάθρων ανατροπής

          Λέξεις όμορφες...Έννοιες εμπεριέχουσες το πλήρες νόημα της ουσιαστικής υπάρξεως, το Δίκαιο, την Εντιμότητα, την Ηθική, τη Μεγαλοσύνη του Ανθρώπου...Φόρτιση συναισθηματική, μνήμες, οδύνη, μεγίστη οργή, οδυρμός, απογοήτευση, απόγνωση, επίκληση της Θείας Δίκης, άρνηση αποδοχής της ανέκαθεν κυριαρχίας του σκότους, απεύθυνση στο Φως και  επιθυμία διαχύσεώς του ως εξίσου ισχυρού αντιθέτου...
          Και όλα αυτά τα υπέροχα υπό συνθήκες πλήρους ανυπαρξίας της βαθύτερης επεξεργασίας του Νου, ως κάτι μη υπάρχον, μη χρήζον συνεχούς φροντίδας, τροφής και εγρηγόρσεως...Σαν να μην αποτελεί η βαθύτερη νόηση, επίγνωση και «διαδικασία των πάντων εμβαθύνσεως» την άλλη όψη του Σύμπαντος...Παραμελείται ως κομμάτι δευτερεύον ή και ανούσιο, αφήνεται θαμπό και ανεπεξέργαστο, ως ασήμαντο και ενοχλητικά σιωπηλώς θορυβώδες όταν επιχειρεί να αναδυθεί...
          Και συνεχίζεται η προσπάθεια του εντίμου ατόμου να επιβάλει το ορθόν ως κάτι προαιώνιο που μόνο του οφείλει να προκύψει...δίχως ο Νους να το καταγράψει, αναλύσει, εγκαλέσει και αναλόγως διαμορφώσει...Η έμφυτη ενυπάρχουσα δέσμη φωτός, όμως, δεν αρκεί να υφίσταται, δέον να λάβει μορφή συγκεκριμένη και ισχύν εκρήξεως. Κι αυτό απαιτεί κωδικοποίηση και εμπεριστατωμένη και αποστασιοποιημένη ενασχόληση...
          Άραγε, πράγματι, επιθυμούμε η ύπαρξή μας να αποκτήσει την οντότητα που της αρμόζει και ως εκ τούτου να επιβληθεί;